Hengelo
jennydegroot@gmail.com
artisartis.nl
flickr
instagram
Metin Yirtici
Lynne Greenaway
Erna ter Haar
Dorothee Kellner
<< Foto expositie ‘Onzichtbaar’
Bio
De eerste jaren na haar afstuderen aan de AKI in Enschede fotografeerde Jenny de Groot met een 4×5 inch technische camera industriële landschappen. In deze zwart-witbeelden legde zij de sporen vast van verdwenen industrie in veelal verlaten terreinen, waar tijd en menselijke activiteit hun afdruk hebben achtergelaten. Parallel hieraan was zij actief binnen het internationale mailart-netwerk, waarvoor zij collages en zelfportretten maakte.
Het (verlaten) landschap en het zelfportret zijn constante elementen in haar werk gebleven. Ze keren terug in fotomontages en -installaties en in minimaal bewerkte zwart-witfotografie. Haar inspiratie komt voort uit het surrealisme en observaties uit de natuur. Terugkerende thema’s zijn identiteit, eenzaamheid en isolatie. Deze serieuze onderwerpen verwerkt zij op een ogenschijnlijk lichte en humorvolle manier in haar fotografie.
Online aanwezigheid vormt een belangrijk onderdeel van haar werk. Zo wordt het 365-dagenproject, met iedere dag een foto, uitsluitend online gepubliceerd. Via haar website en platforms als Flickr, 500px en Instagram onderhoudt zij contact met andere makers en geïnteresseerden.
How to disappear completely
Een beangstigende ervaring in december 2025, tijdens een wandeling in het Bentheimer Wald, vormde de aanleiding voor deze fotoserie.
‘Een decembermiddag, ergens diep in het bos. Na een paar uur wandelen moet ik plassen en kies een flinke boom uit om me achter te verstoppen, hoewel er verder niemand te bekennen is. Het bos is op veel plekken drassig, maar hier valt het mee. Ik zet een stap en het volgende moment zak ik tot over mijn knieën in de drek. Al worstelend raak ik de balans kwijt en kom steeds vaster te zitten.
Er gaat van alles door mijn hoofd. Zak ik hier nu daadwerkelijk langzaam maar zeker weg? En hoe gaat dan dan, sluit de bosgrond zich straks boven mijn hoofd alsof er niets gebeurd is? Heb ik eigenlijk iemand verteld wat ik ging doen vandaag? Die gedachten geven energie en terwijl ik de camera zo hoog mogelijk boven de grond houd lukt het uiteindelijk om met mijn linkerhand een pluk mos te grijpen.
Na minuten die als uren voelen laat de blubber met een zuigend geluid mijn rechterbeen los en kan ik wat kracht zetten om verder los te komen. Ik heb de controle terug en sta even later trillerig op vaste grond, met een laagje water in mijn laarzen en een stinkende jas. Het is koud en ik ben van slag, misschien is dat de reden dat het bos er anders uitziet, de omgevallen bomen en stronken lijken uit een andere wereld te komen. Alsof ze zich nu pas aan mij openbaren, als een soort beloning dat ik hun bos overleefd heb. Of misschien als een waarschuwing om vooral niet terug te komen.’
Het bos voelde niet langer als een vertrouwd landschap, maar als een plek met een eigen, ongrijpbare aanwezigheid. De foto’s tonen dit gevoel van dreiging en vervreemding.